Na 60 jaar neemt familie Hermus afscheid van Tollensstraat 9

Na ruim zestig jaar deed oud-bewoner Giovanni Hermus de deur van zijn ouderlijk huis aan de Tollensstraat 9 in Zoetermeer op 12 augustus voor de laatste keer op slot. “Mijn vader Jan was metselaar en tegelzetter en heeft dit huis zelf gebouwd. Hij vond dit ‘zijn mooiste klus’. Dat zei hij altijd”, zegt Hermus, die opgroeide in de sociale huurwoning van De Goede Woning met zijn ouders Jan en Corrie en zus Colinde Hermus. “Het is moeilijk om dit hoofdstuk te sluiten, maar we hebben hier als gezin met veel plezier gewoond.”

Door Tanja Verkaik

Giovanni (58) en zijn tweelingzus Colinde, die enkele jaren geleden overleed, hebben een onbezorgde jeugd gehad in de Tollensstraat. “Voetballen tussen de flats met buurtkinderen”, vertelt Giovanni terwijl hij een rondleiding geeft door zijn ouderlijk huis. “Er woonden veel grote gezinnen in de buurt. De familie Van Swieten van hiernaast bestond uit maar liefst acht personen.” Hij wijst op de typische tegeltjes uit de jaren zestig/zeventig boven de trap en in de wc die zijn vader er nog zelf in zette. Toen zijn ouders ruim zestig jaar geleden hun intrek namen in de kaal opgeleverde sociale huurwoning legden zij zelf de laatste hand aan de aankleding.

"Toen was een bruine tegelvloer hip. Wellicht nu wat gedateerd”, zegt Giovanni met een lach. Hij sliep boven in het kleinste kamertje. “Dat vond ik niet erg. Wat heb je nog meer nodig dan een bed? Op een plank aan de muur stond mijn platenspeler. De deur mochten we beplakken met stickers”

We keken naar elkaar om in de buurt

Zijn moeder Corrie (88) vertrok enkele maanden geleden uit de woning aan de Tollensstraat. “Zij woont nu in een verzorgingstehuis: het ging niet meer. Ze staat wel op de wachtlijst voor een verzorgingstehuis hier in de buurt”, legt Giovanni uit. “Mijn moeder is het type dat als ze iets in haar hoofd heeft, dan moet het gebeuren. Mijn vader was de enige die haar een beetje in het gareel kon houden”, zegt hij. Zijn vader overleed zeventwintig jaar geleden aan een acute hartstilstand.

“Het laatste dat hij zei is ‘wil je ook een bakkie’ tegen mijn moeder. Daarna viel hij neer in de keuken.” Jan werd zestig jaar oud. Giovanni denkt nog ‘elke dag aan zijn vader’, die hij omschrijft als een ‘gaaf ventje’ en ‘heel sportief’. “Mijn vader kon goed voetballen en speelde bij DWO in Zoetermeer. Later stond hij iedere zondag op de tennisbaan. Ook gingen we vaak samen vissen.” Hij en zijn vader waren ook gek op ‘alles met wielen’. “Er werd hier regelmatig flink gesleuteld.” Daarnaast was er een klein werkplaatsje naast het huis waar zijn vader klusjes deed. Hij toont het kleine hokje dat aan de woning is bevestigd. Giovanni: “Mijn moeder maakte schoon bij ouderen in de buurt of deed boodschappen voor hen. Dat ging toen zo. We keken naar elkaar om in de buurt.”

Aannemer sloot deal voor eigen personeel

Giovanni’s vader Jan, hij werd Jantje genoemd omdat hij de kleinste was van het gezin waarin hij opgroeide, was vijfentwintig jaar werkzaam in de bouw. Onder meer bij Firma Bontenbal, die ook de sociale huurwoningen aan de Tollensstraat bouwde. “Deze aannemer bedong bij de woningcorporatie dat er vier woningen werden vrijgehouden voor zijn personeelsleden”, vertelt hij. Het exacte jaartal dat zijn ouders hun intrek namen in de rijtjeswoning weet Giovanni niet precies. “Ik gok 1962/1963 en in 1966 werden wij geboren.” Jan werkte niet altijd in de bouw, maar stapte op een zeker moment over naar de horeca. “Hij werkte in café-restaurant Adio in de Marijkestraat. Ook al was het om de hoek: hij pakte altijd de auto”, herinnert zijn zoon zich nog goed. “Hij bezorgde broodjes en stond daar achter de bar totdat hij met de VUT, vroegpensioen, ging.”

Afscheid valt zwaar

Hoewel het huis knus is, had iedereen zijn eigen slaapkamer. De familie Hermus onderhield de woning met zorg en maakte er echt een huis van in ruim zes decennia. “Hun ziel en zaligheid zat erin”, vertelt Giovanni. Het muurtje in de voortuin werd nog gemetseld door mijn vader. Hij maakte ook een soort overdekt prieeltje in de achtertuin waar mijn ouders koffiedronken. Het stond er vol met beeldjes: een beetje kitsch. Daar hielden mijn ouders wel van”, zegt Giovanni, die ruim een maand bezig is geweest met het opruimen van de woning. “Daar was ik wel even zoet mee. Het is best moeilijk om dit allemaal achter te laten.” Wel blijven de herinneringen. “We hebben hier echt een geweldige tijd gehad”, aldus Giovanni, die hoopt dat de toekomstige bewoners net zulke mooie herinneringen gaan maken als zijn familie in de Tollensstraat 9.

Foto 1: Giovanni in zijn oude slaapkamer

Foto 2: Familie Hermus

Foto 2: Giovanni in de werkplaats van zijn vader

Foto 4: voortuin

Foto 5: Corrie Hermus